NEWFOUNDLAND
(Grotendeels overgenomen uit Renate Alferink-Lerche: "de Newfoundlander, een hond om van te houden")
We weten vanaf de ontdekking van Newfoundland en kleine aangrenzende eilanden, erg weinig van de inheemse honden. De spekulaties over de herkomst van deze honden zijn legio. Er zijn theorie‰n dat ze af zouden stammen van grote honden die de Noormannen meegebracht zouden hebben, van grote Spaanse spanielsoorten of van de Pyrenese berghond.
Ook zouden ze afstammen van inheemse indiaanse honden, of zou de machtige Tibetaanse Mastiff zijn aandeel hebben bijgedragen. Ze werden door de eilandbewoners hoofdzakelijk voor het werk gebruikt, dat bestond uit het trekken van sleden in de winter en karren in de zomer. Bovendien maakten de mensen gebruik van zijn voorliefde voor water. Dankzij hun behendigheid in het zwemmen zijn veel schepen uit zeenood gered en bovendien waren ze een enorme hulp voor de vissers bij het binnenhalen van de netten.
Het is een feit dat toen al veel onderzoekers gewag maakten over de zogenaamde zwemvliezen tussen de tenen van de honden, waardoor ze in staat zijn zich zo behendig en snel in het water te bewegen.
Hun specifieke beharing, die er voor zorgt dat ook in het water de huid droog blijft, valt op.
Het voedsel bestond hoofdzakelijk uit visafval en zelf gevangen vis. Bij hun leven op dit schrale en ruwe eiland en door hun gebruik als werkhond, ligt dit soort voeding voor de hand.
Een doelgericht fokken zal wel niet plaatsgevonden hebben. We kunnen hoogstens aannemen dat op bijzondere intelligentie en werkvermogen gefokt werd.
Het is ook bekend dat de inheemse honden in verschillende kleurvariëteiten voorkomen. De zwarte en bruine honden zouden kleiner zijn geweest dan de zwart-witten.
VERSPREIDING
Het is een vaststaand gegeven dat tegen het einde van de achttiende eeuw honden vanuit Newfoundland geëxporteerd werden. Vooral Engelse en Franse zeelieden namen ze mee naar hun vaderland; de verkoop van "honden uit Newfoundland" was een lukratieve bijverdienste.
Ook naar Amerika werden deze honden uitgevoerd. In reisbeschrijvingen over Amerika, zo rond 1850, worden meerdere keren Newfoundlanders genoemd.
Tussen 1860 en 1880 werd een groot aantal inheemse honden in Engeland ge‹mporteerd. In Engeland en Frankrijk begon men te fokken. In het begin stuitte dat op veel moeilijkheden. De zeelui brachten, om de handel niet te bederven, uitsluitend reuen mee terug van hun reizen.
Desondanks, met behulp van een enkele zeeman die dan toch wel een teef meebracht, lukte het in Europa een systematische fokkerij op te bouwen. Dit fokkerswerk bracht verbluffende resultaten.
Korte geschiedenis van de Newfoundlander